Eigen interpretatie en uitwerking van een detail uit het sprookje van Fabiola. Ver weg in een gebied dat nimmer door mensen is betreden, verschijnt te middernacht een oude lelijke heks.
Vanuit een holle boom (overdag haar schuilplaats) tovert zij met haar wonderlijk stemgeluid uit elke waterlelie een fee.
De zeven feeën vermaken de heks met hun dans (uit medelijden heeft de blauwe hemel de feeën een glansje van haar blauw geschonken) De dans van de feeën wordt ondersteund door muziek van de wonderkikkers met hun wonderlijke instrumenten en gadegeslagen door aasvoges.
De betovering is een uiting van teleurstelling en nijd omdat de heks de schoonheid van de feeën niet heeft kunnen verkrijgen.
