Meester Prikkebeen

Kindren, komt en hoort mij aan, ‘k Zal je hier vertellen gaan, Hoe ’t heer Prikkebeen verging, Die zo graag kapellen ving,
Al, wat met hem is geschied, Zult gij horen in dit lied,
“Hij staat in de sneeuw aan de poort van de stad En prikt de dagen van december op z’n hoed
Hij fluit zijn pluche lapjeskat wat hij heeft last van muizenissen die nesten maken in zijn baard
Meester Prikkebeen Mensen lopen langs hem heen Hij blijft alleen meester Prikkebeen”
(Boudewijn de Groot,1968)